The Andrzej Bączkowski "Dialog" Centre for Social Partnership

The "Dialog" Centre fr Social Partnership has been established by the Minister of Labour and Social Policy on 30th December 1994.  Since then, thanks to mediation and consulting, the Centre has helped to prevent, mitigate and solve social conflicts, and has supported social understanding institutions.

For the last 15 years it functioned as a budget institution. Pursuant to the regulation of the Minister of Labour and Social Policy as of 1st December 2009 the "Dialog" was transformed into an organisational unit subject to the Minister of Labour and Social Policy and financed from the state budget.

The basic activity of the Centre is to create appropriate conditions for mediation and  consulting in preventing, mitigating and solving social conflicts, as well as to support social understanding institutions.

The Centre's tasks include, in particular, the realisation of the training, research and information, and publishing tasks, as well as other tasks, in aid of partnership and social dialogue, delegated by the Minister of Labour and Social Policy, and including:

  1. education and improvement of social dialogue participants;
  2. consulting and preparation of expertises;
  3. performing research and analytical works in the field of collective employment relationships;
  4. promoting new solutions in the field of collective employment relationships and peaceable methods of shaping those relationships;
  5. conducting research, consulting and informative activities;
  6. organising and conducting training activities, as well as conferences and workshops, in particular for entrepreneurs;
  7. conducting publishing activities;
  8. cooperation with domestic and foreign institutions of similar nature.

The patron of the Centre for Social Partnership is Andrzej Bączkowski who in March 1991 started to work in the Ministry of Labour and Social Policy.  Until 1996 he was the vice-minister, and then became the minister. Before that period he was an activist of "Solidarność" and democratic opposition. Bączkowski was imprisoned in 1982. During his work in the ministry he among other things, negotiated a pact of state entrepreneurship, i.e. a social agreement with social partners which was supposed to define the method of transforming state entrepreneurships  and the rights and duties of employees during such process. He organised and was the chairman of the Tripartite Commission for Socio-Economic Issues.

In 1995 the newspaper office of "Nowe Życie Gospodarcze" awarded him the title of the best state officer. In February 1996 Andrzej Bączkowski became the Minister of Labour and Social Policy. He undertook one of the most difficult tasks: the reform of social insurance. He used to say: "The Polish reform must be as forward as possible, but within the limits of reality. We cannot just sit here waiting for a miracle because there will be no miracle. Poland deserves a reform which is, first and foremost, fair."

He died unexpectedly as a result of a heart attack on 7th November 1996, while performing the function of the Minister. He was posthumously decorated with the Cross ofOfficer of the Order of Polonia Restituta for his exceptional contribution to state and social service.

He is commemorated in the form of the Andrzej Bączkowski award for the best state officers. This award is granted for public activities above divisions to those who promote the ideas of public service, social dialogue and reforms in the field of social policy.

Every day the Centre hosts many meetings and sittings of problem teams within tripartite trade teams and the Tripartite Commission for Socio-Economic Issues, which is the pillar of social dialogue in Poland. There are also organised conferences, seminars and workshops animated by participants of social dialogue. The Centre makes available its premises to those participants and provides organisational and technical support.

The Centre develops activities aiming at promoting the idea of social and civil dialogue. In order to pursue those goals it publishes works on social policy, in particular, issues related to the labour market, collective employment relationships, and social partnership. The Centre publishes the "Dialog. Pismo Dialogu Społecznego " quarterly magazine, which is the forum for exchange of views on the realisation of the idea of social dialogue domestically and abroad. The magazine also presents the hitherto experiences within the process of concluding social agreements, as well as analyses the challenges for dialogue institutions.

Every month the Centre hosts a couple of conferences, seminars, and workshops. Apart from the meetings within tripartite trade teams and the Tripartite Commission for Socio-Economic Issues, which is the pillar of social dialogue in Poland, our premises host trainings and conferences for business and science.

The Centre offers 6 air-conditioned conference rooms varying in size, which can seat from 10 to 100 people. Each room is equipped with modern sounding equipment, cabins for simultaneous interpretation, Wi-Fi, multimedia projectors, and computers. A professional technical support is provided as well. Additionally, it is possible to film the meetings. The Centre guarantees holding top-class trainings and conferences.

Our strengths:

  • prestige of a governmental institution
  • excellent localization
  • multiannual experience in:
    • organising and carrying out trainings, courses, seminars and conferences
    • cooperating with the best experts in the field of social, economic and legal sciences
    • partnership with employees' organisations, trade unions, governmental institutions, local governments, and non-governmental organisations (respecting the rule of "equal distance")
  • common appreciation and positive evaluation of services
  • competitive prices of services.

Our seat is conveniently located in a quiet green area of Warsaw, near the Trakt Królewski, between Belweder and Wilanów. This, plus comfortable facilities make the Centre an excellent place for rest and relaxation. The city centre is around 15 minutes' drive from our premises.

 

 

Contact:

The A. Bączkowski "Dialog" Social Partnership Centre
Limanowskiego 23, 02-943 Warsaw

tel.: (+48) 22 380 50 50
fax: (+48) 22 380 50 52

e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

  1. Serwis nie zbiera w sposób automatyczny żadnych informacji, z wyjątkiem informacji zawartych w plikach cookies.
  2. Pliki cookies (tzw. „ciasteczka”) stanowią dane informatyczne, w szczególności pliki tekstowe, które przechowywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu i przeznaczone są do korzystania ze stron internetowych Serwisu. Cookies zazwyczaj zawierają nazwę strony internetowej, z której pochodzą, czas przechowywania ich na urządzeniu końcowym oraz unikalny numer.
  3. Podmiotem zamieszczającym na urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu pliki cookies oraz uzyskującym do nich dostęp jest operator Serwisu Centrum Partnerstwa Społecznego "Dialog" z siedzibą pod adresem ul.Limanowskiego 23, 02-943.
  4. Pliki cookies wykorzystywane są w celu:

a)      dostosowania zawartości stron internetowych Serwisu do preferencji Użytkownika oraz optymalizacji korzystania ze stron internetowych; w szczególności pliki te pozwalają rozpoznać urządzenie Użytkownika Serwisu i odpowiednio wyświetlić stronę internetową, dostosowaną do jego indywidualnych potrzeb;

b)      tworzenia statystyk, które pomagają zrozumieć, w jaki sposób Użytkownicy Serwisu korzystają ze stron internetowych, co umożliwia ulepszanie ich struktury i zawartości;

c)       utrzymanie sesji Użytkownika Serwisu (po zalogowaniu), dzięki której Użytkownik nie musi na każdej podstronie Serwisu ponownie wpisywać loginu i hasła;

  1. W ramach Serwisu stosowane są dwa zasadnicze rodzaje plików cookies: „sesyjne”  (session cookies) oraz „stałe” (persistent cookies). Cookies „sesyjne” są plikami tymczasowymi, które przechowywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika do czasu wylogowania, opuszczenia strony internetowej lub wyłączenia oprogramowania (przeglądarki internetowej). „Stałe” pliki cookies przechowywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika przez czas określony w parametrach plików cookies lub do czasu ich usunięcia przez Użytkownika.
  2. W ramach Serwisu stosowane są następujące rodzaje plików cookies:

a)      „niezbędne” pliki cookies, umożliwiające korzystanie z usług dostępnych w ramach Serwisu, np. uwierzytelniające pliki cookies wykorzystywane do usług wymagających uwierzytelniania w ramach Serwisu;

b)      pliki cookies służące do zapewnienia bezpieczeństwa, np. wykorzystywane do wykrywania nadużyć w zakresie uwierzytelniania w ramach Serwisu;

c)       „wydajnościowe” pliki cookies, umożliwiające zbieranie informacji o sposobie korzystania ze stron internetowych Serwisu;

d)      „funkcjonalne” pliki cookies, umożliwiające „zapamiętanie” wybranych przez Użytkownika ustawień i personalizację interfejsu Użytkownika, np. w zakresie wybranego języka lub regionu, z którego pochodzi Użytkownik, rozmiaru czcionki, wyglądu strony internetowej itp.;

e)      „reklamowe” pliki cookies, umożliwiające dostarczanie Użytkownikom treści reklamowych bardziej dostosowanych do ich zainteresowań.

  1. W wielu przypadkach oprogramowanie służące do przeglądania stron internetowych (przeglądarka internetowa) domyślnie dopuszcza przechowywanie plików cookies w urządzeniu końcowym Użytkownika. Użytkownicy Serwisu mogą dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących plików cookies. Ustawienia te mogą zostać zmienione w szczególności w taki sposób, aby blokować automatyczną obsługę plików cookies w ustawieniach przeglądarki internetowej bądź informować o ich każdorazowym zamieszczeniu w urządzeniu Użytkownika Serwisu. Szczegółowe informacje o możliwości i sposobach obsługi plików cookies dostępne są w ustawieniach oprogramowania (przeglądarki internetowej).
  2. Operator Serwisu informuje, że ograniczenia stosowania plików cookies mogą wpłynąć na niektóre funkcjonalności dostępne na stronach internetowych Serwisu.
  3. Pliki cookies zamieszczane w urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu i wykorzystywane mogą być również przez współpracujących z operatorem Serwisu reklamodawców oraz partnerów.
  4. Więcej informacji na temat plików cookies dostępnych jest pod adresem wszystkoociasteczkach.pl lub w sekcji „Pomoc” w menu przeglądarki internetowej.
12 grudnia 2017 r. w Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog” im. Andrzeja Bączkowskiego odbyło się seminarium pt. „Przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę - ocena regulacji prawnej”.
Seminarium wspólnie otworzyli Iwona Zakrzewska, Dyrektor CPS „Dialog” oraz prof. Jacek Męcina, UW.
Moderatorem pierwszej części pt. „Praktyczne problemy stosowania regulacji prawnej dotyczącej przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę z perspektywy partnerów społecznych”, była dr Anna Reda-Ciszewska (UKSW).
Adwokat Łukasz Panasiuk przedstawił w skrócie projekt zmian przepisów regulujących skutki przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę. Zwrócił uwagę, że większość pojawiających się problemów związana jest z wadliwą implementacją prawa europejskiego i dyrektywy, która te kwestie reguluje. Przykładem tej sytuacji może być chociażby fakt, że art. 23¹ Kodeksu pracy pomija zupełnie kwestie, czym jest zakład pracy albo jego część, zaś dyrektywa zawiera wyraźną definicję.
Profesor Jacek Męcina (UW) zauważył, że wcześniej art. 23¹ tak dużych kontrowersji nie budził. Jak został wprowadzony w 1989 r. definiował formę przekształceń. Od jakiegoś czasu jednak pojawił się problem praktyczny związany z tzw. outsourcingiem.  
Z kolei Paweł Śmigielski (OPZZ) przedstawił swoje spostrzeżenia, jako praktyka oraz podkreślił, że art. 23¹ jest ważny w rozmowie zarówno o prawach pracownika, ale także prawach pracodawcy.
Zdaniem Andrzeja Kuchty (NSZZ „Solidarność”) art. 23¹ został pomyślany, jako przepis chroniący pracowników, ale niestety jego funkcja ochronna zmieniła się w ostatnich latach na sposób, by pozbyć się pracowników. 
Moderatorem drugiego panelu pt. „Ocena regulacji prawnej dotyczącej przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę i postulaty w zakresie zmian” był Sławomir Adamczyk z NSZZ „Solidarność”.
Profesor Łukasz Pisarczyk (UW) podzielił się swoimi refleksjami i uwagami do projektu zmian przepisów regulujących skutki przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę.
Dyrektor Agnieszka Wołoszyn (Departament Prawa Pracy, MRPiPS) podkreśliła, że poruszany temat jest bardzo złożony, co potwierdza chociażby obszerne orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. Jej zdaniem nie ma konieczności doprecyzowania przepisów, jeśli chodzi o pojęcie „zakład pracy”.
Robert Lisicki (Konfederacja Lewiatan) zaznaczył, że Konfederacja nie jest entuzjastą nowelizacji przepisu art. 23¹, ale też nie posiada na chwilę obecną jednoznacznego stanowiska dot. koncepcji zmiany przepisów regulujących przejście lub łączenie się zakładów pracy. 
Doktor Anna Reda-Ciszewska (UKSW) skupiła się w swojej wypowiedzi na kwestiach budzących najwięcej niejasności. Postawiła pytanie, co w sytuacji, kiedy pracodawca chce przekazać tylko składnik osobowy do podmiotu zewnętrznego? Same orzeczenia Sądu Najwyższego są bardzo rozbieżne, stwierdziła, w tym zakresie, co tylko pokazuje, że przepisy są niejasne.
Przewodniczący Wiesław Wójcik (Porozumienia na rzecz Przedsiębiorców Poszkodowanych w Outsourcingu) zauważył, że będąc małym przedsiębiorcą nie posiada się takiej wiedzy i możliwość jak duże firmy, które zatrudniają zewnętrzne firmy specjalizujące się w outsourcingu. Artykuł 23¹ jest tylko jednym z narzędzi, które może być używane w outsourcingu pracowniczym.
Łukasz Mickiewicz (NSZZ „Solidarność” Telekomunikacja) zauważył, że obecne już dochodzi do sytuacji, w której przenoszonych jest 2-3 pracowników (mających umowę o pracę) między agencjami pracy. Artykuł 23¹ w tym przypadku stosowany jest, by nie wypłacać jakichkolwiek świadczeń.
Zdaniem Marcina Szymanka (OPZZ) art. 23¹, który służył do ochrony pracownika stał się przepisem na podstawie, którego można ominąć zwolnienia grupowe i „wyprowadzić” z zakładu pracy setki pracowników.
Marek Fryc (Alda) przekazując pracowników firmie zewnętrznej po dwóch miesiącach odkrył, że nie są odprowadzane składki. Jego zdaniem należy doprecyzować definicji przekazania i zorganizowanej części przedsiębiorstwa, gdyż sądy różnie interpretują przepisy.  
Zdaniem Eweliny Kumor-Jezierskiej (UJ) zwróciła uwagę, że ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych w art. 31 nie odnosi się do Kodeksu pracy, ale do Ordynacji podatkowej, która nie przewiduje takiego zdarzenia jak outsourcing, przejęcie zadań czy majątku. 
Maria Porada (NSZZ „Solidarność”) mówiła o 6 tys. pracowników gospodarki wodnej, którzy 2 stycznia nie będą wiedzieli, gdzie zgłosić się do pracy.  
Zdaniem Magdaleny Rycak (Uczelnia Łazarskiego) agencje pracy tymczasowej nie powinny w ramach umowy outsourcingu usług przejmować od pracodawców pracowników, którzy wykonywaliby pracę nadal w tym samym miejscu. 
 
 
 

25 listopada 2008 r. Departament Dialogu i Partnerstwa Społecznego Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej oraz Centrum Partnerstwa Społecznego "Dialog"  zawarły umowę dotyczącą  stworzenia koncepcji wsparcia instytucjonalnego polskich uczestników dialogu społecznego w ramach realizacji projektu systemowego "Poprawa funkcjonowania systemu dialogu społecznego oraz wzmocnienie instytucji i uczestników dialogu społecznego".

Projekt był współfinansowany z Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (Priorytet V Dobre rządzenie. Działanie 5.5. Rozwój Dialogu Społecznego). Było to pierwsze tego rodzaju przedsięwzięcie,  którego zadaniem było wypracowanie systemu wsparcia eksperckiego dla partnerów społecznych dialogu. Projekt miał przede wszystkim charakter badawczo-diagnostyczny. Wynikało to z faktu, że jak zgodnie przyznają wszyscy uczestnicy dialogu społecznego w Polsce, główną przyczyną jego nieefektywności  jest deficyt wiedzy eksperckiej oraz brak jasno zdefiniowanego i akceptowanego docelowego modelu instytucjonalnego polskiego systemu dialogu.  W związku z powyższym wśród najważniejszych działań znalazło się przeprowadzenie analizy stanu mechanizmów dialogu społecznego w Polsce, która stała się podstawą do sformułowania rekomendacji dla ich modyfikacji. Zbadano także potrzeby szkoleniowe uczestników dialogu społecznego na poziomie zakładowym, regionalnym i ogólnokrajowym. A odpowiedzią na nie było stworzenie odpowiedniego systemu kształcenia w zakresie dialogu społecznego. Ponadto, powstały także analizy modeli wsparcia, które funkcjonują w wybranych krajach UE oraz koncepcja wsparcia eksperckiego uczestników polskiego dialogu społecznego.

Projekt miał także część promocyjną. W jej ramach uruchomiono specjalną stale aktualizowaną, stronę internetową poświęconą dialogowi społecznemu www.dialog.gov.pl. Zorganizowano cztery konferencje tematyczne z udziałem teoretyków oraz praktyków przedmiotu. Działania trwały do grudnia 2009 r. i były wykonywane w ścisłej współpracy z przedstawicielami partnerów społecznych z Trójstronnej Komisji oraz ze środowiskiem eksperckim (stanowili oni skład Komitetu Sterującego projektem oraz Panelu Ekspertów).  

Bezpośrednimi adresatami/beneficjentami tego przedsięwzięcia były nie tylko reprezentatywne organizacje partnerów społecznych (wg ustawy o Trójstronnej Komisji Społeczno-Gospodarczej i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego), ale także inne organizacje związkowców i pracodawców oraz administracja publiczna szczebla centralnego i terytorialnego zaangażowana w prace w zakresie dialogu społecznego.

W ramach projektu do zadań Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog” należały:

1.  Analiza wybranych modeli wsparcia uczestników dialogu społecznego w krajach UE.
2.  Wizyty studyjne.
3. Opracowanie koncepcji wsparcia instytucjonalnego polskich uczestników DS.
4. Opracowanie publikacji książkowej nt. wybranych modeli wsparcia uczestników DS, w krajach UE wraz z koncepcją wsparcia instytucjonalnego polskich uczestników DS.
5. Druk oraz dystrybucja publikacji książkowej.

Celem projektu pt. "Praca dla dwojga" było upowszechnianie możliwości zatrudnienia w systemie pracy czasowej, job-sharing (dzielenie pracy). To rozwiązanie sprzyjające godzeniu życia zawodowego i rodzinnego.
Zaplanowano następujące działania:

  • opracowanie procedur pracy w systemie job-sharing,
  • testowanie procedur przy współpracy z pracodawcami,
  • wdrażanie modelu job-sharing w wybranych przedsiębiorstwach,
  • stworzenie sieci doradców,
  • utworzenie systemu funkcjonowania sieci punktów informacyjno - doradczych pracy w służbach zatrudnienia, samorządach, organizacjach pozarządowych.

Projekt skierowany był do kobiet, które po urodzeniu dziecka mają utrudniony powrót na rynek pracy. Sytuacja rodzinna często nie pozwala im na podjęcie zatrudnienia w pełnym wymiarze. Tymczasem zastosowanie nowego modelu pracy może stać się wygodnym rozwiązaniem dla kobiet, bo zyskują sposób na efektywne łączenie życia rodzinnego z zawodowym. Korzyści mogą odnieść także pracodawcy, którzy dzięki takiemu rozwiązaniu zdobywają oddanych pracowników. Wiele kobiet dzięki możliwości kontynuowania pracy ma większe poczucie własnej wartości, ponieważ mogą zrealizować się zawodowo wykorzystując zdobyte umiejętności i kwalifikacje zawodowe. Są także w stanie wspierać finansowo rodzinę. 

Partnerami w projekcie byli:

Prezentujemy obszerną analizę pt. „Historia i teraźniejszość związków zawodowych w Polsce” autorstwa prof. Juliusza Gardawskiego, dra Adama Mrozowickiego i dra Jana Czarzastego. Tekst ukazał się w kwartalniku „Dialog” nr 3/2012 i nie był nigdzie wcześniej publikowany w polskiej wersji językowej.

Analiza pokazuje wpływ historii polskiego ruchu zawodowego na jego rozwój w ciągu minionych 20 lat. W tekście wykorzystano najnowsze dane źródłowe zebrane w latach 2009−2012, dotyczące m.in. członkostwa w związkach zawodowych – niektóre prezentowane są po raz pierwszy. Jak podkreślają sami autorzy, celem analizy jest wykazanie znaczenia uwarunkowań historycznych w rozwoju ruchu zawodowego w Polsce i jego zdolności do dostosowania się do warunków politycznych, gospodarczych i społecznych powstałych w następstwie transformacji.

Analiza: Historia i teraźniejszość związków zawodowych w Polsce (DO POBRANIA)
autorzy: prof. Juliusz Gardawski, dr Adam Mrozowicki, dr Jan Czarzasty

Adresy stron internetowych instytucji wspierających rozwój dialogu społecznego. 


Partnerzy Społeczni:


Strony europejskie:


Prasa:


Prawo:


Inne:

- Ustawa o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego z dnia 6 lipca 2001 r.: Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1080,
- Ustawa o rozwiązywaniu sporów zbiorowych z dnia 23 maja 1991 r.: Dz.U. 1991 nr 55 poz. 236
- Ustawa o związkach zawodowych: z dnia 23 maja 1991 r.: Dz.U. 1991 nr 55 poz. 234
- Ustawa o organizacjach pracodawców z dnia 23 maja 1991 r.: Dz.U. 1991 nr 55 poz. 235
- Kodeks Pracy: Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141

 

Przewodniczącego Komisji wyznaczał Premier spośród członków Rady Ministrów. Przewodniczący zwoływał posiedzenia plenarne Komisji oraz posiedzenia Prezydium Komisji. Robił to z własnej inicjatywy lub na wniosek co najmniej jednego z wiceprzewodniczących Komisji, po ustaleniu porządku posiedzenia Komisji. Przewodniczący Komisji mógł w wyjątkowym przypadku upoważnić pisemnie jednego z wiceprzewodniczących Komisji do zwołania posiedzenia plenarnego Komisji lub posiedzenia Prezydium Komisji. Przewodniczący Komisji, na wniosek co najmniej jednej ze stron Komisji, zawieszał posiedzenie Komisji.

Pracami Komisji kierowało Prezydium, w skład którego wchodzili przewodniczący Komisji i wiceprzewodniczący Komisji. Przedstawiciele każdej z organizacji pracowników i pracodawców wybierali po jednym wiceprzewodniczącym Komisji. Prezydium Komisji ustalało działania i harmonogram prac oraz porządek posiedzenia Komisji.

Do zadań Prezydium Komisji należało:

  1. Ustalanie programu działania i harmonogramu prac Komisji uwzględniającego pilność spraw będących przedmiotem jej działania.
  2. Ustalanie porządku posiedzenia Komisji przy uwzględnieniu charakteru i rodzaju spraw przewidzianych do rozpatrzenia, za wyjątkiem spraw, o których mowa w §20 Regulaminu Komisji.
  3. Przedstawianie propozycji ustaleń w sprawach organizacyjnych.
  4. Sporządzanie komunikatu z posiedzenia Komisji.
  5. Zlecanie wykonania ekspertyz na rzecz Komisji oraz zespołów problemowych.
  6. Przekazywanie uchwał i stanowisk Komisji organom władzy państwowej.
  7. Występowanie na zewnątrz w sprawach dotyczących działalności Komisji.
  8. Określanie zasad informowania opinii publicznej o pracach zespołów.
  9. Rozpatrywanie spraw przekazanych przez Komisję, z wyjątkiem zadań, których realizacja przez Komisję wynika z odrębnych ustaw.
  10. Wykonywanie innych zadań określonych przez Komisję.

Prezydium Komisji przy wykonywaniu zadań korzystało z pomocy sekretarzy Prezydium Komisji. Każdy z członków Prezydium wyznaczał po jednym sekretarzu.
Do zadań sekretarzy Prezydium Komisji należało:

  1. Zapewnienie współpracy między członkami Prezydium i członkami Komisji.
  2. Przedstawianie propozycji ustaleń w sprawach organizacyjnych.
  3. Sporządzanie projektu komunikatu z posiedzenia Komisji.
  4. Monitorowanie realizacji uchwał Komisji i decyzji Prezydium Komisji.
  5. Organizowanie spraw proceduralnych oraz przepływu informacji w związku z działalnością Komisji i Prezydium Komisji.
  6. Przedstawianie wniosków dotyczących funkcjonowania Sekretariatu Komisji.
  7. Wykonywanie innych zadań zleconych przez Komisję.
  8. Sekretarze Prezydium Komisji mają prawo do udziału w posiedzeniach Komisji.

Komisja obradowała na posiedzeniach plenarnych, które odbywały się w zależności od potrzeb, nie rzadziej jednak niż raz na 2 miesiące. Komisja mogła podejmować uchwały, jeżeli w głosowaniu brali udział: przedstawiciel Rady Ministrów, co najmniej jednej z organizacji pracodawców reprezentowanych w Komisji i co najmniej jeden z organizacji pracowników reprezentowanych w Komisji. Podjęcie uchwały przez Komisję wymagało zgody wszystkich ww. biorących udział w głosowaniu. Komisja mogła w drodze uchwały powoływać stałe i doraźne zespoły problemowe. Uchwała o powołaniu zespołu określała zadania zespołu oraz jego skład albo sposób ustalenia tego składu. Z posiedzeń sporządzało się komunikat. Zawierał on w szczególności uchwały i stanowiska stron. Przebieg posiedzenia Komisji i zespołów problemowych rejestrowało się na taśmie magnetofonowej. Z posiedzenia Komisji i zespołu Sekretariat Komisji sporządza protokół.

Komisja mogła zdecydować o podjęciu uchwały w drodze korespondencyjnego głosowania strony rządowej oraz każdej z organizacji pracowników i pracodawców. Głosowanie korespondencyjne było ważne, jeżeli wzięły w nim udział wszystkie strony. Podjęcie uchwały w ten sposób wymagało zgody wszystkich biorących udział w głosowaniu. Ponadto Komisja, w drodze uchwały, mogła przekazać Prezydium Komisji rozpatrzenie sprawy należącej do jej kompetencji, z wyjątkiem zadań, których realizacja przez Komisję wynikała z odrębnych ustaw. Członkowie Komisji i Prezydium Komisji mogli korzystać na posiedzeniu Komisji oraz Prezydium Komisji z pomocy zaproszonych przez siebie doradców. Przedstawiciele każdej z organizacji oraz strona rządowa mogli korzystać z pomocy jednego doradcy w sprawie objętej porządkiem obrad. Komisja uchwalała regulamin Komisji, który określał szczegółowe zasady i tryb pracy Komisji, Prezydium oraz zespołów, a także uprawnienia członków Komisji związane z udziałem w jej pracach.

Obsługę Komisji zapewniał sekretariat Komisji złożony z pracowników Departamentu Dialogu i Partnerstwa Społecznego Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Do zadań Sekretariatu należało zapewnienie obsługi administracyjno-biurowej: między innymi przesyłanie, z tygodniowym wyprzedzeniem, zawiadomień o terminach posiedzeń oraz niezbędnych materiałów, opracowywanie protokołów z posiedzeń plenarnych Komisji oraz spotkań zespołów problemowych, informacji z posiedzeń Prezydium, monitorowanie wykonania (stanu realizacji) ustaleń Komisji i zespołów. Sekretariat udostępniał członkom dokumentację dotyczącą Komisji, udzielał wyjaśnień i odpowiedzi na pytania dotyczące działalności Komisji oraz przygotowywał informacje zbiorcze. Posiedzenia Komisji, Prezydium Komisji i zespołów odbywały się w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej oraz w Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog” przy Limanowskiego 23 w Warszawie. W szczególnych przypadkach posiedzenia Komisji mogły odbywać się w innym miejscu. Koszty działania Komisji były pokrywane z budżetu państwa w części dotyczącej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw pracy.

Każda ze stron Komisji posiadała – zgodnie z ustawą - następujące uprawnienia:

  • prawo wniesienia pod obrady Komisji spraw o dużym znaczeniu społecznym lub gospodarczym, jeżeli uznała, że jej rozwiązanie jest istotne dla zachowania pokoju społecznego – szczegółowe procedury określa §20 Regulaminu Komisji;
  • możliwość zajęcia, również wspólnie z inną stroną Komisji, stanowiska w każdej sprawie dotyczącej polityki społecznej lub gospodarczej;
  • możliwość wezwania innej strony Komisji do zajęcia stanowiska w sprawie, którą uzna za mającą duże znaczenie społeczne lub gospodarcze.

Ponadto strona pracowników i strona pracodawców Komisji mogły zawierać ponadzakładowe układy zbiorowe pracy obejmujące ogół pracodawców zrzeszonych w reprezentowanych w Komisji organizacjach, lub grupę tych pracodawców oraz pracowników zatrudnionych przez tych pracodawców, a także porozumienia określające wzajemne zobowiązania tych stron.

Ustawa wprowadziła od dnia 1 lipca 2002 r. zmiany w przepisach ustaw ustalających ciała dialogu społecznego. Zmiany te dotyczyły:

  1. Rady Ochrony Pracy powołanej ustawą z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy.
  2. Naczelnej Rady Zatrudnienia, wojewódzkich rad zatrudnienia, powiatowych rad zatrudnienia powołanych ustawą z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
  3. Rady Statystyki powołanej ustawą z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. 
  4. Rady Nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych powołanej ustawą z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. 
  5. Krajowej Rady Konsultacyjnej do Spraw Osób Niepełnosprawnych, Rady Nadzorczej Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych powołanych ustawą z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
  6. Rady Narodowego Funduszu Zdrowia powołanej ustawą z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia.

W każdej z ww. Rad członkami byli przedstawiciele organizacji pracodawców i związków zawodowych reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o TK.

Back to top